Jezus Chrystus Mój życiorys!

NA SZEROKIEJ drodze, prowadzącej z Jerozolimy do Damaszku Maria Magdalena zauważyła w dali unoszącą się chmurę pyłu. W promieniach słońca błyszczały lśniące zbroje rzymskich żołnierzy. Coś zmuszało ją, aby wyszła im naprzeciw.

Serce pątniczki zwierało złe przeczucie. Zbliżała się po wąskiej polnej dróżce i musiała przejść przez główny trakt. Najchętniej by zaczekała, ukryła się lub weszła do jakiegoś małego domku, ale nie miała takiej możliwości. Gdzie oko sięgało, rozciągały się słońcem zalane pastwiska usiane kępkami niskiej trawy. Nigdzie nie było widać jakiegoś krzaka, pagórka czy zagajnika, w którym mogłaby się ukryć.

Maria Magdalena się nie bała. Szła dalej i zbliżała się do konnego oddziału żołnierzy. Już słyszała stukanie końskich kopyt. Odruchowo okryła głowę chustą, jakby się bała, że złoty blask jej włosów mógłby na nią zwrócić uwagę jeźdźców. Kostur, który trzymała w dłoni, lekko drżał. Nagle Magdalena wyraźnie usłyszała słowa:

»Mario Magdaleno, posłuchaj: co nadejdzie, musi się stać! Nie bój się, chcę za twoim pośrednictwem obudzić człowieka, który ma być pochodnią dla szukających. Twoja droga jest przygotowana. Nawet gdyby szorstkie kamienie do krwi ocierały ci nogi, kładź stopy na ich najostrzejsze krawędzie i nie zbaczaj. Pamiętaj, że należysz do Mnie. Ty sama nie masz do siebie żadnych praw!«

Jej wysoka postać się wyprostowała. Długimi, mocnymi krokami podążała naprzeciw swemu losowi. Mężczyzna jadący na czele rzymskiego oddziału zauważył ją. Był to faryzeusz, ale nosił zbroję i w dodatku miał wygląd artysty. Był wysokiego wzrostu, mocno zbudowany, miał płonące, dzikie oczy, na koniu siedział jednak szlachetnie i dumnie. Pozdrawiając podniósł dłoń.

»To rzadka okazja, aby spotkać w takim miejscu samotną kobietę. Wydaje mi się, że mogłabyś zabłądzić, piękna chrześcijanko. Pod naszą opieką poczujesz się lepiej.«

Zabrzmiało to uprzejmie, ale w tle wyraźnie słychać było ironiczny ton. Kiedyś Maria Magdalena zapłonęłaby gniewem.

»Nie wszystkim kobietom potrzebna jest ochrona mężczyzny, zwłaszcza gdy są już w podeszłym wieku i samodzielne. Moja ochrona i świta jest większa i potężniejsza od wojsk cesarza. Zejdź mi z drogi, Rzymianinie i pozwól przejść w spokoju.«

Na twarzy jeźdźca pojawiły się rumieńce gniewu. Jego urażona pycha nie chciała się ugiąć przed chłodną i spokojną obroną chrześcijanki. Ta kobieta wyraźnie go drażniła. Nie wiedział dlaczego, ale gdy wyczuwał cichą siłę towarzyszącą chrześcijanom, jego gwałtownego ducha zawsze zaczynała ogarniać niepohamowana wściekłość. Czyż nie wyglądało to tak, jak gdyby stali w aureoli Światła, przez którą nie może przeniknąć ani świecka moc, ani nienawiść, zawiść czy kpiny?

Jakże często czuł, że przegrywa, gdy podczas gorliwego forsowania swojej wiary opanowała go wściekłość! I właśnie owo poczucie bezsilności połączone ze świecką władzą, którą dał jemu do ręki Rzym, doprowadzało do tego, że często dopuszczał się gwałtu wobec odważnych wyznawców znienawidzonego Mnie Jezusa, nazywali Mnie żydowskim królem, Synem Bożym, zmartwychwstałym.

Wszelka uczoność faryzeusza, wszelka jego znajomość prawa, wszelka wiedza Rzymianina, który kiedyś był filozofem, to wszystko buntowało się przeciwko skromnej wielkości prostych rybaków, którzy nazywali siebie apostołami, opowiadali bajki i oszczędzając słowa, cicho oraz skromnie działali tam, gdzie wszyscy inni byli bezsilni.

Już kilka miesięcy we wnętrzu Szawła gorzał spór, dręczył go uporczywy dylemat i czym dłużej trwał, tym większe cierpienia spadały na uczniów Moich Jezusa i ich zwolenników, ponieważ jego nienawiść i determinacja narastały z dnia na dzień.

Przed oczyma jego ducha jawili się wszakże dręczeni chrześcijanie większymi, czystszymi i prostszymi tym wyraźniej, im bardziej i częściej się wściekał. Jego bystry rozum uświadamiał sobie, że takie postępowanie tylko go ośmiesza, pomniejsza moc żydostwa i władzę Rzymu, i jeszcze bardziej podkreśla zarozumialstwo faryzeuszy.

Szaweł cierpiał. Cierpiał niezmiernie i męczył się, dopóki nie osiągnął poznania mówiącego jemu, że moc rozumu, poważania i pieniędzy nie posiada w porównaniu z wypełniającą znienawidzonych chrześcijan mocą ducha żadnych wartości! Gdy czuł, jak w nim owo poznanie narasta i rzuca na jego wnętrze cień, tłumił je rozpaczliwym zarozumialstwem i pychą cechującą Rzym oraz faryzeuszy.

Teraz, akurat gdy zmierzał do Damaszku, aby zadać mocny cios chrześcijanom, stanęła na jego drodze kobieta. Jej zachowanie cechowała kobieca godność i siła mężczyzny, hardość i pewność tego, kto ma przewagę. Wypowiedziała tylko kilka nic nieznaczących słów, lecz te spadły na upartego Szawła jak ciosy pałką zadawane przez jakiegoś olbrzyma.

Wskazał na nią ręką mówiąc: »Brać ją! Będzie nam towarzyszyła aż do Damaszku! Zadbajcie o to, aby tej krnąbrnej kobiecie włos nie spadł z głowy, dopóki nie dołączy do swych braci, którzy czekają na wyrok naszego sądu.«

Żołnierze milcząc posłusznie otoczyli Marię i wytworzyli wokół niej kordon nie do przebycia. Szaweł razem z kilkoma przewodnikami jechał na przedzie, Magdalenę zaś posadzili na koniu. Musiała pojechać z nimi.

Czuła wielki strach. Jej wnętrze pozostawało jednak spokojne, a w sercu wypełnionym wiarą powoli budziła się modlitwa, która utworzyła jasną drogę i w pokornej ufności ściągnęła na Rzymianina Szawła promienne nurty.

Oddział wjechał galopem na bardziej urodzajne tereny i według tego poznali, że są w okolicach Damaszku. Zapadł ciepły i wilgotny wieczór, który szybko przeszedł w chłodną noc.

Niebo pokryły chmury i rozpoczęły się pierwsze tego roku zimowe mżawki. Taka pogoda stanowiła przykry kontrast ze słonecznymi godzinami południowymi. Wszyscy już się cieszyli, że za chwilę dotrą do miejsca noclegu. Siedzieli na koniach trzęsąc się z chłodu i zaczynali odczuwać pierwsze oznaki zmęczenia. Tylko Szaweł nie zwracał uwagi na trudy podróżowania. Jego wola była niezłomna. Niepowstrzymanie popędzała go naprzód.

Był to prawdziwy Hebrajczyk. Z wytrwałością i niezłomną, żelazną wolą podążał ku celowi, jaki sobie raz ustanowił. Z zawziętością i pewnością siebie zyskiwał bogatą wiedzę, w jego wnętrzu płonął potężny płomień: prawdziwa tęsknota do Boga.

Pozornie zadowalała go jeszcze uczoność faryzeuszy, z których szkół się wywodził; jeszcze się wygrzewał w mądrości greckich nauk, które kiedyś studiował. Posiadał rozwinięty rozum, który wszystko, czemu zaczął się poświęcać, musiał zawsze dokładnie zbadać. Jego duch przy tym przejawiał się głęboką pobożnością.

Swoje wychowanie i ogładę towarzyską zawdzięczał rzymskim wpływom, które swym pragnieniem wykształcenia i poznawania były bardzo bliskie jego ducha. To dlatego przyjaciele nazywali go »Szawłem Rzymianinem«, Żydzi z lekkim odcieniem ironii i goryczy, reszta jednak z szacunkiem.

Lubiano go, lecz także się obawiano, ponieważ był surowy i nieubłaganie sprawiedliwy. Jego mowa była prawdziwa i prosta, ale zawsze rzeczowa. Jeżeli już komukolwiek coś zarzucał, to słowa jego były jak noże i raniły zawsze w najbardziej bolesnym miejscu. Nieomylnie poznawał wszystko dobre, prawe, czyste, a nienawidził obłudy i lizusostwa. Z tych powodów żołnierze kochali go jak swego ojca. Za to słabeusze i ludzie o nieczystych zamiarach śmiertelnie go nienawidzili i starali się szkalować go, gdzie tylko się dało.

Pewnie trafiał w bolesne miejsca i wprowadzał w ruch wszelkie zło; nigdzie nie tolerował ukrytych brudów. Z uporem starał się wykorzenić wszystko, co wywoływało zamęt, powodowało niepokój i co uważał za niewłaściwe.

Z owym uporem i mniemaniem, że wszystko wie i umie najlepiej, rzucił się w wir walki z chrześcijanami. Teraz płonęło w nim fanatyczne pragnienie zniszczenia ich za wszelką cenę. Zdecydował się zadać im w Damaszku druzgocący cios i śpieszył tam popędzany swą niecierpliwością.

Ale na skrzyżowaniu spotkał nagle tę kobietę. Co ona wtedy powiedziała? »Moja ochrona i świta jest większa i potężniejsza od wojsk cesarza!«

Od chwili, gdy wypowiedziała te słowa, czuł przed nią respekt i szacunek. Skąd miała tę siłę, spokój i moc, które tak niechętnie uznawał, lecz które pomimo tego bardzo wyraźnie wyczuwał? Od swego Boga?

Jeszcze nigdy nie był Szaweł tak roztargniony, skołowany i milczący. Z nikim nie rozmawiał. Przewodnicy także w milczeniu jechali obok niego. Koń Szawła zaczął być niespokojny. Chyba wyczuwał niepokój i napięcie jeźdźca. Maria Magdalena była wszakże spokojna, jej ducha nie przytłaczała żadna troska. Widziała przed sobą jasny płomień, który ją prowadził i wiedziała, że nie jest sama.

Nad głową Szawła koncentrowała się jednak siła, która podobna była do ognistego miecza. Maria Magdalena widziała, że ten człowiek ocknął się na takim samym zakręcie swego losu, na jakim była kiedyś ona sama, gdy usłyszała głos Jana. Chętnie by jemu powiedziała coś i pomogła, gdyby miała ku temu okazję. Była wszakże jego jeńcem i zdawało się, że wcale na nią nie zwraca uwagi.

Gdy zapadła noc, dotarli do małej warowni, stojącej tuż obok drogi. Tam się zatrzymali. Padły krótkie, zwięzłe rozkazy. Kilku Rzymian otrzymało z rąk dowódcy zapieczętowane listy. Mężczyźni szybko i po cichu wymienili ze sobą kilka słów. Potem jeźdźcy z Szawłem na czele pojechali dalej.

Część kawalkady wjechała z Marią Magdaleną na podwórze małej warowni. Magdalena zaczęła się niepokoić, ale pomimo to jej duch pozostał spokojny.

Szaweł pozostawił Magdalenę Rzymianom, aby jej pilnowali. Nie chciał tej kobiety brać ze sobą do Damaszku.

Na ciemnym podwórzu płonęło na ścianach kilka pochodni. Róg placu tworzyła potężna wieża, która prawdopodobnie przeznaczona była dla żołnierzy pełniących straż.

Zaprowadzili tam Marię Magdalenę i dobrze zamknęli w małej celi. Gdy usłyszała łomot i zgrzyt na kilka spustów zamykanych drzwi, jej serce ścisnęła lodowata dłoń. Ducha jednak pozostał w spokoju.

Usiadła na małej ławce i zaczęła się modlić. Jej oczy się przymknęły, duch opuścił ciało i wędrował po warowni. Wyglądało to tak, jak gdyby przed jej wolą otwierały się drzwi.

Jej duch przenikał przez mocne ściany do poszczególnych pomieszczeń. Były kwadratowe, zimne i puste, wyposażone tylko w to, co było konieczne. Od czasu do czasu nocowały w nich oddziały, które zmieniały wartę. Niektóre z nich przekształcono w stajnie, inne wykorzystywano jako pomieszczenia gospodarcze.

Wszystko zapadło w głęboki sen. Tylko kilku strażników wędrowało z miejsca na miejsce pobrzękując zbroją. Konie we śnie cicho rżały. Dookoła latały nietoperze i ćmy. Noc była ciemna.

Drobna mżawka dostała się wszędzie i wszystko skropiła, wygładziła i wyczyściła. W kałużach odbijały się płonące pochodnie. Nad wieżą cicho jęczał i narzekał wiatr i wpychał się do skrzypiącej z niezadowolenia drewnianej szopy w rogu podwórza. Jakby ostrzegając jednostajnie kołatał wrotami głównej bramy.

Straże, chociaż senne i lekko otumanione winem, podniosły głowy i sięgnęły po broń. Miecze błysnęły w ciemności, nagle jednak z łoskotem spadły na ziemię. Z zachrypniętych gardeł wydostał się zduszony okrzyk. Oślepieni mężczyźni przysłonili sobie oczy. Ich zmęczenie nagle zniknęło.

»Patrzcie, szybko, kobieta, która tam idzie, jest tą uwięzioną chrześcijanką! Jak to możliwe, że wydostała się z celi?«

Tak wołał szorstkim głosem dowódca straży, wstydząc się i martwiąc tym, że kobieta była sprytniejsza od niego. Żołnierze stali jak sparaliżowani. Bez ruchu patrzyli na sam środek podwórza, gdzie w kręgu światła stała Maria Magdalena.

»Złapać ją i związać! Nie może nam uciec! Szaweł powróci i będzie chciał z nią rozmawiać. Tak brzmiał jego rozkaz. Pochwyćcie ją, a gdyby zaszła taka konieczność, nawet zabijcie. Lepsze to niż jej ucieczka.«

Trzej wystraszeni mężczyźni rzucili się na bezbronną kobietę. Ale co to? Wyciągali dłonie chcąc złapać za szatę, ale ich ręce łapały tylko pustkę!

Pomimo tego stała tuż przed nimi. Cofnęła się tylko o krok i zaczęła do nich mówić. Wszyscy usłyszeli jej głos:

»Czego się boicie? A może myślicie, że chcę przed wami uciec? Jestem przecież otoczona tymi murami. O swych obowiązkach nie zapomnieliście. Ale patrzcie i uwierzcie: mój Pan, Jezus Chrystus, jest ze mną! On nie dopuści do tego, aby któremukolwiek z jego dzieci przedwcześnie spadł włos z głowy; a ja mam w Jego imieniu jeszcze coś do wykonania.

Dlatego nie bójcie się, nie ucieknę wam. Chcę tylko poświadczyć wam moc naszego Boga, który wyzwala jeńców według swojej Woli i swego prawa, i który pomaga, gdy o to z wiarą w Niego prosimy!

Chodźcie za mną do mojej celi i zwiążcie mnie, albowiem mówię wam w Jego imieniu: Już wkrótce Maria Magdalena będzie wolna. Szaweł zmieni swoje poglądy, jeszcze zanim dotrze do Damaszku. Wy wszakże przyjmijcie to jako znak mocy Chrystusa!«

Żołnierze stali jak zaczarowani. Czegoś podobnego w życiu nie widzieli. Jeszcze nigdy nie stało się, aby jakiś jeniec zesłał na nich taki spokój i wewnętrzną siłę. Jeszcze nigdy nie widzieli, by człowiek tak promieniał. Nie rozumieli niczego i byli całkiem bezradni. Zaczęli się bać boga chrześcijan i w napięciu czekali, jak to wszystko się skończy. Dlatego w bezpiecznej odległości, z obawami, lecz także w ciekawości, poszli za kobietą, która szła przed nimi.

Zabrzmiał dźwięk rogu i za chwilę zbiegło się wielu żołnierzy. Chcieli otworzyć celę i stanęli jak wryci. Drzwi były bowiem mocno zamknięte i nietknięte.

Maria Magdalena stała w samym środku małego pomieszczenia, jej ziemskie ciało tych murów nie opuściło. Jej twarz otaczała aureola. Żołnierze z ciekawością tłoczyli się wokół niej i słuchali słów, które nurtem płynęły z jej ust. Opowiadała żołnierzom o Mnie Jezusie. Mówiła o Moim życiu, o Moich naukach i o Mojej ziemskiej śmierci. Potem napomknęła o zmartwychwstaniu Mojej Bożej części i o połączeniu tej części z Ojcem. Mówiła o sile Ducha Świętego, w której Moi uczniowie mogą teraz działać i o mocy Mojej Woli, którą żołnierze właśnie teraz na własnej skórze przeżyli. Jeden z nich wysunął się o krok do przodu, uklęknął i zapytał:

»Czy to możliwe, abyśmy także przyjęli siłę i błogosławieństwo twego Chrystusa? Wierzę bowiem, że On jest żywym Bogiem.«

Maria Magdalena położyła dłoń na jego pochylonej głowie i pobłogosławiła go. Żołnierz poczuł siłę Światła i opowiedział o tym swym przyjaciołom.

Nadchodził dzień i pojawiły się pierwsze promyki słońca. Maria Magdalena pozostała w swojej celi i czekała na wiadomość od Szawła. Wiedziała już, że Ja Pan go oświeciłem.